Bir de sana "güzel okuyucu" dedim, değil mi, nereden bildin güzel olduğumu diyecek olursan (ki lütfen de), bu yazıyı sabredip buraya dek okudun ya senden güzeli var mı..
Anlatmaya çalıştığım konuya dönersem, geçenlerde yeni bir ekran kartı aldım, bu da demek oluyor ki eskisi kalkacak tedavülden, elbette para gibi değil bu, kimse kullanmamazlık etmiyor tedavülden kalktı diye, onu verdiğim arkadaşım bilgisayarına taktı bile ancak kalktı işte benim için tedavülden, tıpkı cuma günü hediye almaya gidip kendime indirimden aldığım üç gömleğin yüzünden tedavülden kalkan eski mavi gömleğim gibi, bunu da biri kullanır mı bilmiyorum ancak o da kalktı işte tedavülden.
Keşke sadece bu eşyalar kalksa tedavülden hayatımda, ama öyle olmuyor işte, nasıl ki yeni akbil kartımı alınca eskisini gişe görevlisi bir hiç gibi kırıp attıysa ve tedavülümden kaldırdıysa, insanlar da öyle oluyor, ya birileri ya da ben kendim yitirtiyorum geçerliliklerini, yeni bir sürü insan giriyor hayatıma, kalabalıktan kalabalığa geçiyorum, eskileri bir bir uçup gidiyor.
Yarın liseden arkadaşlarımla buluşacağım, aslında evime misafir gelecekler, her Denizli'ye gidişimizde toplanırız onlarla 10 kadar kişi ancak biz lisede 10 kişi değildik ki, tam 24 kişi başladık oraya, diğerlerini kim kaldırdı tedavülden, kimse için mi geçerlilikleri kalmadı dersin, elbet birilerinin hayatına giriyorlar onlar da, ifade etmekten korktuğum da bu işin gerçeği, insanların hafızasında birer soğuk hayalete dönüyorum ama birçoğuna da hiç üzülmüyorum, çoğu zaten farketmeden oluyor, bazen de farklı oluyor, farkede farkede gidiyor, ellerimle kaldıracağımı biliyordum tedavülden, ortak bir tanıdığımız "hiç mi anılarınız yok, nasıl silinir bir insan böyle, acımasız olma" diyor, mavi gömleğimle hiç mi yoktu anılarım, neler yaşamadım ki onunla, Sultanahmet'e gittiğim bahar günü aniden başlayan yağmurda, bir o vardı üzerimde, sırılsıklam olurken ben bir o vardı yanımda, hem de hiç şikayet etmeden, çıkar beni demeden, o haketti mi kalkmayı tedavülden? Ne o, bir gömlekle eşdeğer değil mi insanlar, gömlek eskir insanlar eskimez mi, gömlek yırtılır gider insan yırtılmaz mı? evet belki bunları kıstas alırsak insanla eşdeğer değil, insan için geçerli değil bunlar, ama gömlek yıkanıp temizlenir, peki ya insan? Tamam belki kaldırdım onu tedavülden ama o sadece gömlek değil benim için, yenilerle aynı kefede değil, o "mavi ve en sevidiğim gömleğim", tedavülden kalksa da para gibi değerini yitirmiyor herşey, sen de öyle sıradan bir "aslım" değilsin o kadar...
p>
#
#
p>
mayksismanspan>
<$bi de bana mesela şöyle bişey oluyor; diyelim bi arkadaşın yaşamını yitirdi; başka birnin de kanser olduğunu öğrendim; ama hayatın dengelyici yanının oldğunu varsayarak; mutlaka bu 2 kötü haberi dengelicek 2 iyi haber alıcaımı düşünüyorum. Avunmadan ibaret diyenelr haklı olabilir; bana birisi bu cümleyi kursa ona ben de "avuntu" der;geçer giderim; ama bu avuntular olmasa zaten hayat kolay olur muydu ki, ancak böyle çekilebilir kılınıyo, benim suçum yok.
"insanlar da öyle oluyor, ya birileri ya da ben kendim yitirtiyorum geçerliliklerini, yeni bir sürü insan giriyor hayatıma, kalabalıktan kalabalığa geçiyorum, eskileri bir bir uçup gidiyor." demişsin ya. hakkaten hayatımı özetledin. insanların çıkarları, ikiyüzlülükleri; çeklişkileri. Sonu gelmeyen çekişmeler, hatta o kadar sinsi bir garez var ki ortada, ister istemez karşımdaki komik duruma düşüyor, ama hala farkında değil yazık. 4 sene geçmiş, her sene farklı insanlar hayatıma girdi, bu sene hariç; bu sene küstüm insanlara. o kadar canımı sıkan olaylar oldu ki; mesafe koydum, kolay arkadaş edinebilen; kolay değer veren bi tiptim; ki zaten değişen bişey olmadı sadece artık daha az sıcağım ve kolay kolay "ben"den bahsetmiyorum o kadar. hıhı, evet çok komik haklısın. o kadar (:
işin en kötüsü de bi türlü noktası gelmeyen cümleler. oysa ben başka bişeyler yazıcaktım. bi dahaki sefere artık...$ p>